به طرف میگی بچه کجایی ؟ میگه بچه تهرون . میگم پس چرا لهجه داری ؟ میگه بابام شهرستانیه . خودم متولد تهرونم . تو خونه با بابا و مامان با همون زبان صحبت می کنیم .

این مساله ای می خوام مطرح کنم رو خودم جوابش رو می دونم ، اما بدم نمیاد راجع بهش بحث کنیم . اکثر ما یک رگ و ریشه مون شهرستانیه . شاید بشه گفت تهرانی به معنای واقعی وجود نداره . اون قدیمی هاش هم یا اهل ری بودن یا اهل ورامین و نهایت شمرون . یعنی به قولی همه دهاتی بودن . حالا چی شده که تو این سی ، چهل سال اخیر ، شهرستانی بودن یک فحش محسوب میشه ؟ به طرف میگی شهرستانی بهش بر می خوره ؟ یا برای اینکه طرف رو بچزونی بهش میگی شهرستانی ! دهاتی !

 

دورخوانی هفتم :  چنار ( یا آتش زرتشت ) ، هوشنگ گلشیری / جمعه ۱۳ اسفند ماه / ساعت ۱۰:۱۵ صبح / پارک طالقانی جنب کافی شاپ ورودی

برای مطالعه داستان به این پست مراجعه کنید .