وقتی می خواهید با کسی قرار دیدار بگذارید ، می گویید مثلا ساعت ۵ یا ساعت ۹ یا ساعت ۸ یا ۱۱ و اگر خیلی هنر کنید می گویید ۱۰ و نیم یا ۳ و نیم یا ۷ و نیم و اگر خیلی خیلی هنر کنید می گویید یک ربع به ۷ یا ۲ و ربع .

سوال من این است که چرا کسی ساعت مثلا ۶ و هفت دقیقه قرار نمی گذارد؟ چرا نمی گوییم ۱۲ دقیقه به ۴ منتظرتم؟

دقایقی از زمان هستند که مهجور و غریب مانده اند در صورتیکه از نظر ارزش هیچ چیزی کمتر از  دیگر دقایق ندارند اصلا" تمامی دقایق بیست و چهارساعت زندگی ارزش یکسانی دارند . دلم به حال دقایق مهجور می سوزد حق دارند از ما آدمها گلگی کنند ، در آن صورت چه جوابی برایشان داریم؟

 

 

پ ن : معمولا" از دیگران زیاد می شنوم که کاری را که می خواهند شروع کنند ، به ابتدای هفته ، ابتدای روز و یا ابتدای ساعتی بعد حواله می دهند . در صورتی که هر زمانی می توان کاری را آغاز کرد و این همه وسواس فکری که بیشتر حاصل از عادات رفتاری نادرست است را ندیده گرفت . این پست عیسی ( دلنوشت ) نظرم را جلب کرد . بهتر دیدم تا این متن را به عنوان پست با اجازه خودش بیاورم .