اگر دقت کرده باشید معمولا" روزهای تعطیل چیزی نمی نویسم. اصلا" آپ هم نمی کنم . نمی دونم فکر می کنم این روزها کاملا" برای خانواده ست . مگر وقتی که مطلب خاصی توی ذهنم باشه یا نمی دونم . بگذریم .

فقط اومدم اینو بنویسم و برم . نمیدونم ارزش یک پست را داره یا نه ؟ اما برای من داره . پس بلند بلند اینو بهتون میگم تا توی دلم نمونه .

به دوستی با تک تک تون افتخار می کنم و از ناراحتی دونه دونه تون درد می کشم . قدر این دوستی ها رو بدونیم و به هیچ خرجشون نکنیم . تا آدمی به دنیاست گلگی و خستگی هم هست . دوست دارید من هم از ناراحتی تون درد بکشم ؟

فقط کافیه بپذیریم که هیچ کدام کامل نیستیم و هر کس می تونه خطایی انجام بده . خطای خودش رو هم صادقانه بپذیره . خیلی سخت نیست . من بارها امتحان کردم . خواهش می کنم ، هر کسی که یک جایی خطایی به یادگار گذاشته به حرمت این روز بزرگ و به حرمت رسول مهربانی و امام راستگو یک یا علی بگه و همت کنه و به دوستی قشنگ خودش ادامه بده .

می دونم روی من رو زمین نمیندازین . باور کنید کس خاصی رو هم نشونه نگرفتم . از خودم شروع می کنم . گویا روز دورخوانی بعضی مواقع بر خلاف میثاقم عمل کردم و اجازه بحث به بعضی دوستان را ندادم و مستقیم باهاشون مخالفت کردم . دوست عزیزی که از من رنجیدی و با بزرگواریت به رویم نیاوردی ، شرمنده ادبت هستم . مرا عفو کن . از بزرگواری هم که با ادب مثال زدنی خصوصی به من تذکر داد ، ممنونم و به رسم امانت اسمش را نمی برم .

چراغ بعدی رو شما روشن می کنین ؟