دوست نداشتم راجع به ورزش اینجا بنویسم ولی خوب آدم یک مواقعی مجبور میشه .

بسیاری از نوشته های دوستان در مطبوعات و وبلاگها و حتی سخنان شفاهی شان را که مرور می کردم نکته ای آزار دهنده در سخنانشان بود که ناچار شدم اینجا اشاره ای داشته باشم.

به هر دلیل نسبت به دولت موجود اعتراض داری قبول! دوست نداری موفقیت این دولت را ببینی قبول ! ( البته دلیل حق بودن یا نبودن نظر ایشان نیست . نمی خواهم موضوع را سیاسی کنم . ) چگونه دلت می آید شادی ووشو کار زنی را که با افتخار نفر نخست شد را نبینی ؟ چگونه به خودت حق می دهی آرزوهای یک ملت را ندیده بگیری؟ عزیز هر چیز به جای خود ! من که دلم غنج میرود برای مدال طلا. بگذار مثل ایام جام جهانی با ورزش لذت ببریم. اختلاف ها داخلی است. چرا سرافکندگی خارجی را می پسندی ؟ اگر مطابق نظر شما هیچ مدالی نگرفته بودیم چه میشد ؟ دلت خنک می شد؟

پ ن : نظراتتان را راجع به پست قبلی خواندم و فکر می کنم. هنوز هم منتظرم راجع به پانوشت پست قبلی نظر بدهید. ممنون.